Bizi Hep Bu Havalar Mahvetti!

 

Yaşasın, yağmurun ferahlatıcı yüzü yine gösterdi kendini. Bilmem siz de aynısını hissediyor musunuz ama ben ne zaman yağmur yağsa içimde bir sakinlik, bir ferahlık hissediyorum. Çoğu insan, onlar gibi güneşli havaya istinaden yağmurlu havayı tercih etmemi garipsiyor gerçi. Ama bu biraz da şey gibi hani; güzel olanı herkes sever, önemli olan kötüyü de sevebilmek. Hem güneşli olunca hava, bir anda Yalın şarkılarına dönüyor gibi oluyor etrafım. Sonra bir bakıyorum etrafta ne plaj var, ne birbirinden güzel ablalar, abiler, ne de yüzü hep gülen o mutlu mesut insanlar. İnsanlar yine sıkkın, yine mutsuz, yine huzursuz. Hoş o güneşli günlerin tadını 1 hafta çıkarabilmek için sene boyunca katlandıkları işleri, ağız kokusunu çektikleri patronları ve sürekli kumpasa düşeceğini hissettiren iş arkadaşları olduğu sürece onlar da haklı. Evlerinin kredisini ya da kirasını, çocukların eğitim masraflarını, ayda bir defa gidilen ve işte bu yüzden de özenle seçilen sinemanın parasını, ay sonuna dek aç ve açıkta kalmadan mutfağı doldurabilmenin derdini tasasını hiç saymıyorum bile. O yüzden işte hava kötü olunca, sanki insanlar tüm bu sorunların sebebi olarak hemen yağmuru suçlu gösteriyormuş gibime geliyor. Trafik olur sebebi yağmur, ayrılık olur sebebi Sonbahar, planlanan görüşmeler olur sebebi “kötü hava koşulları” Halbuki çocukken kar tatili yapıldığında okula gitmeyeceğimden ziyade kar oynayacağım için sevinirdim ben, bence diğer her çocuk gibi. Bir de sürekli bir romantizm yükleme çabaları şu güzelim soğuğa, yağmura. Bence yağmur romantiklikten ziyade hırçın ve hiddetli. Sanki damarına basmışlar da önce buz kestirmiş ortalığı; “bakın bu size ilk uyarım” dercesine. Sonra da yağmaya başlamış gibi son, damlasını akıtırcasına, öfkeyle. Ekmek teknesi deniz olanların çektiği sıkıntıyı hesaba katmazsak, yağmur en çok denize yakışır zaten. Dalgalar kıyıyı yağmalarken yağmur da hani sessizce iner ya denizin yatağına, işte o esnada içimdeki tüm öfkeyi boşaltabilecek gücü kendimde bulabilirim. Belki de bu yüzden hava ne zaman bozsa eve kapanmak yerine, deniz kıyısında ıslanmayı tercih etmişimdir. Ama o kadar hiddetlendikten ve gerçek gücünü herkese hissettirdikten sonra etrafa bıraktığı o tertemiz çim ve toprak kokusu, denizlerin bir anda gelen durgunluğu ve güneşi görüp kendini ortalığa salan gökkuşağı; huzur değil de nedir?

Yağmurlu havalarda içi kararanlar; zaten sıkkın olan canlarına bahane bulanlardır bana göre. Ama yağmur berekettir, ferahlık ve sakinliktir. Etrafa korku salan en gaddarın dahi bir gün yerini aydınlığa bırakacağının umududur yağmur. Yeter artık, n’olur, tamam; dediğin, o canına tak etmiş olan anda bile gökkuşağının 7 renginde bulacağın huzurdur. Öfkene, hırçınlığına bulduğun bahanedir. Bohemliğindir yağmur. Avrupa’dır, Ekvador’dur, yağmur ormanlarıdır. İstanbul’un en güzel baharıdır yağmur, Anadolu’nun bereketi, Afrika’nın bir damla suyu ve susuzluğudur.

Biz insanlar başımıza gelen her şeyin suçlusu olarak başkalarını görmeye göre programlanmışız belki de. Her zaman en iyi ve en doğru biziz ve geri kalan her şey ama her şey bize komplo kuruyor. Düğün fotoğraflarımı paylaştığım Facebook hesabımı CIA izliyor; müdürüm bana zaten takık; ben çok çalışıyorum ama hakkımı vermiyorlar; zaten ne zaman yola çıksam trafik olur; bu kadar yağmur yağdığı için de Ankara’yı sel götürdü! Hayır canım; bırak CIA’i, MİT’i; daha aynı şirkette çalıştığın çoğu insan bile senin varlığından haberdar değil. Gerçek anlamda çok çalışkan olup hakkını vermeyenlerin ağzını yırtma; trafiğe çıkmadan önce navigasyondan kontrol etme hakkın var. Ankara mevzuuna hiç girmiyorum; ben alt yapı derim, sen anla. Yani işin özü kimse senin mutsuzluğun için yapmıyor planlarını, belki acı gelecek ama 6 milyar nüfusun olduğu ( ki ben uzaylılara da inanıyorum; o durumda rakam daha da büyük elbet ) bir evrende 5.999.990 kişinin gerçek anlamda umurunda bile değilsin! İşte bu sebepten o sürekli aradığın mutluluk için temel kural; hayatında olanlar için başkalarını suçlamayı bırak artık. Kendi suçunu ya da hatanı bir an önce bulursan; çözüme ulaşman da bir o kadar kolay olacaktır. Naçizane 2. önerim ise geçmişinden kaçmayı ya da kendini unutmak için zorlamayı bırak bence. Şu anda sahip olduğun her şey geçmişinin bir eseri, ama sahip olamadıkların geçmişinin değil; şu anda denemiyor olmanın suçu.

Ben şimdi loto çıkmadığı için zengin olamadığıma ve Avrupa pasaportum olmadığı için Türkiye’de kalmak zorunda oluşuma bir de üstüne başkalarının ısrarla aynı adama oy verdiği için onun yüzünü görmeye mecbur kalışıma dövünüp gelicem.

Beni özleyin kendinizi de öyle çok yormayıın! Tamam?

Reklamlar

Aşk Uğruna Ünlü Oldum!

Bu bir aklıma gelenin başıma geldiği, yapmam dediğimi yine nasıl yaptığımın hikayesidir sayın okur. Malum beni bilen bilir bugüne dek “hayatta olmaz” dediğim ne varsa tek tek tecrübe ettim. Ben de bu makus talihimi en son İstanbul’da yaşamam derken yendiğimi düşünmeye başlamıştım ki kazın ayağı öyle değilmiş. Ben işsiz kaldığım dönemlerde nedendir bilinmez henüz Netflix ile tanışmadığımdan ve haber yayınlanmıyor diye deli gibi Teve2 izlemeye başlamıştım. Tabii buna Ereniko’yu da alıştırdım ve onun da iş dönüş saatlerine denk gelen Kelime oyunu ve akabinde kanıt resmen en büyük eğlencemiz oldu o dönem. Neyse günlerden bir gün baktım Ereniko çok iyi yarışıyor ekran karşısında, onun adına form doldurdum. Neden benim katılmadığımı sorunca da Erensu durur mu yapıştırmış cevabı “ben senin menajerin olucam, üzerinden çok para kazanıcam, çoook”

Günler haftaları, haftalar ayları kovaladı ve Ereniko o beklenen telefonu aldı. Kelime oyununda yarışmacı olacaktı ve tabii ki ben de menajerlik hedefime adım adım ilerliyordum. Neyse biz stüdyoya gittik diğer yarışmacılar da geldi ama 1 kişi eksik, gelmedi. Biri Amerika’da, diğeri İngiltere’de yaşamış ve Yunanistan’da tanışmış bir Eren – Erensu çifti Ali İhsan Beyle ekibinin dikkatini çekmiş ola ki (Bakmayın burada şaşkınlık ifadesi kullandığıma, biz düğün alışverişimizde bile sırf bu hikayemizden ve elbette müthiş uyumlu bir çift olduğumuzdan deli indirimler almış insanlarız. 🙂) beni de dahil ettiler yarışmaya. Ben kamera arkasında olucam diye, biraz da hala ameliyatın etkilerinden tüm salaşlığımla gitmiştim oysaki; bir de ünlü mü olacaktım?!

Yarışmaya kalmış 15 dk beni saç ve makyaja alıyorlar, tabii vücut ağırlığımın yüksek ölçüde saçtan oluştuğunu bilmiyor insanlar onlar ne yapsın 🙂 Neyse hazırlandım ettim derken girdik stüdyoya. Sanki 20 dk öncesine kadar Ereniko’ya sen aslansın, kaplansın diye gaz veren ben değilmişim gibi, bütün kelimeler uçtu aklımdan. İlk sırada Eren yarışırken aklımdan geçen tek şey “Allah’ım n’olur çok yüksek puan yapsın da kimse onu geçemeyeceği için ben de rahat rahat takılayım” idi. Güya blog yazıyorum, deli gibi kitap okuyorum ve her şeyden önce pazarlama işi yapıyorum, ama yok; rezil olma duygusu beynimi sildi attı sanki. Neyse Ereniko’mdan sonra yarışan kızcağız daha yüksek puan yapınca aldı beni başka düşünceler. Bir de malum ben gazla çalışan bir insan olduğum için kendi kendimi gaza getirmeye çalışıyorum; yaparsın Erensu ya neden olmasın, bak ekranda çok iyisin, az önce kocan da övdü zaten” diye; ama işte bu gaz faslını daha bitirememiştim ki sıra bana geldi! (Sçtık!)

Gözlerim bozuk olduğundan bir yandan gözleri kısıp, bir yandan da doğru mu acep, amanın yoksa rezil mi oldum duygularıyla Ali İhsan Bey’i yoklarken ( ki o esnada ikisinin de farkında değildim, ama televizyon dünyası çok gaddar a dostlar, her şeyi ayan beyan gösteriyor.) hoop korktuğum bir daha başıma geldi; nazarlara geldim. Yoksa “vazife”, “hunhar” gibi kelimeleri bilmemek başka bir şekilde açıklanamaz zannımca. Ama bak “cinsiyet” sorusu için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Yani o esnada belki de ameliyatın da hatırlatmaları olarak;  yumurtalık, sperm, hamilelik, gebelik gibi pek çok terim geçti aklımdan; ben  ne bileyim o kadar basit düşünmem gerektiğini. Neyse “tempoyu yine yakaladım, ohh kocamın öcünü de almak üzereyim, biz Erenleriz akıllım, kimse bizi yenemez” diye gaza gelmiştim ki; olmaz olsun öyle kupon daire! Belki de bugüne dek hiç öyle çok merkezi yerden ev aramak zorunda kalmadım, ondan mı bilemedim acaba bu terimi. Yani Pendik Kurtköy’de oturunca, neyin kupon dairesi Allasen? Bol miktarda kelepir var burada.

Sonuç olarak Erenikocumla ilişkimizi kameralar önüne de taşıyarak, farklı bir anıyı daha attık hafızaya. Ali İhsan Varol ve tüm ekibine teşekkür ederiz tekrardan, sizlerle tanışmak güzeldi! Hadi bakalım, adiooss!!!

PS: Sevgili yapımcı kardeşlerim; zayıflasan aslında size karı-koca bir seyahat programı yapalım diyorsun, duyuyorum; vallahi de zayıflarım, sen programın detaylarını anlat hele bi 🙂

Sıra Bana Geldi : Yürü Ya Kulum!

Bugün gözümü yine “gitme” isteğiyle açtım. Alelacele bavulu toplayıp önce Küba”ya gideyim istedim. Kalırız orada 1 – 2 ay nasılsa. Sonra Arjantin, Şili, Brezilya derken hoop ver elini Tayland. Tamam artık sıkıldım diyene dek böyle gezeriz, hatta çocukları da oralarda doğurup, bizim gibi gezgin yaparız. Kaldığımız süre zarfında tabii gönül ister ki bazı ünlü ablalarımız gibi çalışmamıza gerek olmasın ama valla garsonluk falan yaparım ben. Ama baştan söyleyim günde 4 saatten fazla çalışmam. Yani maksat yırtılan tshirtün, ayakkabının yenisi almak için bir de yemek yiyebilmek için paramız olsa yeter. Kuş tüyü olmasa da olur yani.

Erenikoya da söyledim hatta, verelim evleri kiraya, yiyelim paraları çatır çutur. Tabii benim mantık abidesi kocam hemen hatırlatıverdi; ama bizim hiç evimiz yoktu ki! Hatta sanıyorum ki; adam an itibariyle benim şizofren olduğumu düşünmeye başlamış bile olabilir. Ay hayır loto da çıkmıyor, bitcoin de düşüşte, insan soruyor tabii Allah’ım ben nasıl zengin olucam?!

Nooooooooo!

Sakın bana “çok çalışarak” falan gibi klişelerle gelmeyin. Zira ben denedim ya, o iş öyle olmuyor. Yıllardır çalış çalış bir hale geldim, bezdim valla ya. Lise ve üniversite zamanlarıma denk gelenler bilir beni, inanılmaz idealist ve anti-emperyalisttim. Şimdi şimdi anlıyorum, meğerse tüm olay ne denli ileri görüşlü olmamla alakalıymış. Gittim babamın gazına gelip işletme okudum ve kendimi özel sektörün kollarına bıraktım. Ya çocuğum, takip etsene sen ideallerini, gelmesene kapitalizmin oyunlarına. Üniversite bitince mesela, al bavulunu çık dünya turuna. Ama yoook, tüm okul hayatım boyunca (ve evet, üniversite de dahil buna) annemin ve sülalenin tüm kadınlarının “aman kimsenin elinden bişey yeme, içme” tembihlerine nail olunca gel de ikna et o anneyi. O ikna olsa diğerleri hemen dolduruşa getirir; aa duydun mu Süheyla ile Resul kızlarını tek başına dünyanın öteki ucuna göndermişler. Hadi o zaman yapamadın, bari şimdi yap değil mi ama? Al yanına hayatının aşkını da, gez karış karış dünyayı. Ama yoook; dünyayı gezmek yerine daha çok çalışıp, birbirimiz daha az gördüğümüz hayat şartlarını seçiyoruz ev, araba ve bir yığın eşya almak için. Fii tarihinde aldığım telefonun borcunu ödüyorum mesela şu anda, ya da evlenirken nasılsa Atina’da evimiz eşyalı öyle dertlerimiz yok dedikten tam 6 ay sonra almaya başladığımız ev eşyalarımızın kredisi de hala bir yük misali omzumuzda maşallah. Hal böyle olunca Ereniko da napsın, makul olmaya çalışıyor bana karşı. Zira ben tam bir Boğa kadını olduğum için bir yanım konfor için yanıp tutuşurken, bir yanım da özgür ruhun peşinde. Kaldı ki ben bile kendi içimde arada kaldım, o da haklı tabii.

Çok haklısın be Chandlercım!

Ay bir de dedim ya konforuma düşkünüm diye, ben öyle her yemeği yiyip, her koşulda uyuyabilen biri de değilim. Yani beni uyku tulumunda uyutabilmeniz için narkoz falan vermeniz gerekebilir, zira börtü böceklerle aramız hiçbir zaman iyi olmamıştır. Orman yürüyüşünden sonra bile hatur hutur kaşınan bir insan evladıyım neticede, gel de uyu öyle yerlerde. İşte o ev kirası tam olarak böyle zaman dilimlerinde geçerli. Yanii ille de 5 yıldızlı otel olmasın ama fareler de cirit atmasın mümkünse. Ama kararlıyım, şu borçlar bitsin bir de ev alcam, sırf kirasını dünyayı gezerken nam nam nam yiyebilmek için. Sonra da yazıcağım ilk yazının başlığını ekleyeceğim; Adios!

 

PS: Allah’ım n’olur parayı gitmek için kullanabilecek olan biz insancıkların dileklerini de tez zamanda gerçek eyle. Amin!

Yoksa sen de mi mizantropistsin?

Selamlar a dostlar. N’aptınız, geçen hafta tır sürüsü üzerinizden geçmiş gibi hissettiniz mi siz de? Ben resmen bitmeyecek sandığım bir hafta ve göz kapaklarımın hızlı hareketleriyle bugüne geldim. Benim hayatımı zindan eden konu kadınlar günüydü. Hemen gelmesin aklınıza; kutlamadı diye Erenikoyla falan kavga etmiş olma ihtimalim, yok öyle bişey. Ama bundan 5 yıl önce kendimi hümanist olarak tanımlarken, geçtiğimiz haftanın da büyük payı ile birlikte artık mizantropistim ben ya. Bilmeyenler için söyleyelim, kelime anlamı insanlardan nefret eden demek. Malum kadınlar günü bu yıl Perşembe gününe tekabül ediyordu ve bizim bütçe de Çarşamba günü 17:00 sularında onaylandı. Onaylandığı gibi de bana haber verildi ki; Çiçek sepeti ile irtibat sağlayayım ve gönderimleri başlatayım diye. Tabii mesai 6’da bittiği için akşam 9’a kadar evde devam ettim datayı oluşturmaya. Şahsen patronlarım okuyorsa bunu yanlış anlamasınlar ama karşılığı hesaba yatmadığı sürece mesai yapmaktan zerre hoşlanmam. Her ne kadar soy ağacı belgesinde 7 göbek Yozgat yazsa da inanmayın; Kayseriliyim ben. Neyse işte ben içim rahat bi güzel Bomberman falan oynuyorum hatta, o denli rahatlamışım ertesi gün oldu adamlardan hala ses yok siparişi aldık, para ödeyin falan diye. Bir de o kadar kötü bir çağrı merkezi sistemleri var ki; her seferinde en az 2 dk boyunca yeni online hizmetlerinden bahseden bir santral, onu geçtikten sonra da sürekli farklı isimler.

Bi sus be, bi sus!

Neyse işte 2 gündür bana “listeyi atın, hemen siparişinizi oluşturalım” diyen Ceren isimli bir ablamız, kadınlar gününde saat 9:00 gibi tamam bugün hepsi çıkar dedi. Bazı bölgelere çikolata gitmiyor diyince de, ona da belirli limit aralığında farklı ürün gönder sana kalmış dedim, o denli de mükemmel ötesi bir müşteriyim yani. Tabii bizim ekipte yine bir rahatlama, oh yetiştirdik valla derkeeen Ceren aradı. Saat olmuş 11:00, abla bana diyor ki ben ürün gönderemiyorum. Her ne kadar kullanmayı daha çok sevdiğim farklı bir kalıp olsa da, görgü bilgimden dolayı kibar bi şekilde “benimle dalga geçip geçmediğini” sordum. Kadına direkt ulaşabildiğim numara yok, mail yok, 2 gündür tüm ürünleri teslim ederiz derken, şimdi bir de kalkmış diyor ki çok yoğunuz, ürün gönderemiyoruz. Bağla beni yetkiline diyorum, en yetkili benim diyor. Yahu ben Apple’da anlatıyordum insanlara bu derdi. Mail ile ulaşılamayan en yetkili mi olurmuş hiç? Neyse azcık cazgırlaştım falan derken 30 kişiye gönderebileceklerini söylediler zahmet edip; ki benim listem 120 kişiden oluşuyor. Ona da tamam dedim, bu abla listeyi oluşturdu, ben de ödemeyi yaptıracağım, bu sefer demez mi siz onay maili atmadınız yarım saat içinde ürünler sepetinizden silindi. Her fırsatta söylüyorum, ben çok sakin bir insan olmayabilirim, bu ilk defa sizlerin farkettiği bişey değil, ama yani hiçbir koşulda ulaşamadığım bir kadının güya attığı mail bana ulaşmamışken ve haliyle o esnada 3 defa arayıp ondan başka herkesle konuşmuşken, onun beni arayıp mailimizi aldınız mı bakın vaktimiz azalıyor demesi gerekmez mi? Demedi.

Çık dışarı, çık!

Tabii günün yarısına gelmişiz, bir yandan yerel çiçekçilerle bölge bölge işi çözmeye çalışıp, bir yandan Çiçek Sepetini darlıyoruz derken; Çiçek Sepetinin sahibi aracılığıyla Sevil Hn’a ulaştık da, ürünleri Cuma günü gönderebilecekleri, yanına da Logitrans’ın değil, kendilerinin yoğunluğundan kaynaklı bir hata olduğunu belirten bir not ve özel arama ekleyeceklerini belirttiler. Ertesi gün de keza tüm raporları bizzat ve manuel olarak yaptığım için tam böyle beynimden dumanlar çıkıyordu ki; whatsapp’ta çiçek olarak kaydettiğim ve adını bilmediğim biri yazdı : Sizin çiçekleri gönderdim ben; sizin firma adı neydi? 

Bu abi Perşembe günü konuştuğum yerel firmalardan bir tanesi. Sancaktepe civarındaki müşterilere gönderip gönderemeyeceğini sordum ve mailim ulaşmadığı için Whatsapp üzerinden bu adreslere gönderebilir misiniz? dedim hani yetişir mi manasında konuştuk telefonda diye doğru anlaşılır sandım. Meğerse abim sen kalk bu 4 müşteriye gönder çiçekleri. Bir de o kadar naif ki, aradım ne olup bittiğini öğrenmek için konuşma harfiyen şöyle:

Ben: Abi gönderdim çiçekleri demişsiniz ama gerçekten mi?

Abi: Evet, gönder dedin gönderdim.

Ben: Ama abi onay vermemiştik ki, hani yetişir mi manasında sormuştum ben, e sen de bişey demeyince farklı çözüm buldum ben.

Abi: Olsun, zaten müşterim olan bi şirket o, nolucak.

Ben: Tamam o zaman borcum ne söyle ödeme yapayım ben.

Abi: Çiçek başı 40 ver yeter.

Ben: Şirket onayı olmadığı için cebimden ödeyeceğim ben, havale yaparım sana.

Abi: Yok öyle şey, senden bir de para mı alacağım.

Ben: —————-????????——————

Ben: Nasıl yani?

Abi: Seninle dün o kadar muhabbet ettik, 4 çiçek göndermişim lafı mı olur, zaten çiçek veriyorum onlara, 4 tane de senin için vermiş olurum.

Ben: Abi sen gerçek misin? Yani cidden varsın dimi?

Abi: Hee, burdayım!

Abi: Sen boşver hele, arada bana sipariş verirsin olur biter.

Şimdi ben bu abinin adını da bilmiyorum, tek bildiğim Gardenya çiçek sahibi olduğu ve 10 lira için birbirine giren insanların yaşadığı gezegende hiç tanımadığı biri adına çiçek göndermiş olup, bir de beni bu denli utandırabildiği. İki günümü Ceren’e yedirdikten sonra günümü kotaran isimsiz kahramana selamlar olsun. Sancaktepe civarındaysanız da çiçekleri ondan başkasından almayın he, ötelemeyin yurdum esnafını.

Bundan sonraki zaman dilimlerinde kadınlar gününün kurumsal kutlamalarına karşı farklı yargılarım mevcut, mail atar, geçerim. Sonra vay efendim hediye gönderelim falanlarla gelmeyin bana, kurumsal kutlamalarda ben yokum, FYI

Tabii hafta boyunca o denli gergin olunca bakımsız kaldım, gideyim de müdürümün kadınlar günü hediyesi olan Gratis hediye kartıyla hunharca alışveriş yapayım! Haydi kızlar bir sene daha karşı cinslerimizin “ama erkekler günü niye yok yeaaa” geyiklerine maruz kaldığımıza göre happy women’s day!