Geri Sayım Sancısı

-> Yazıyı bu şarkı eşliğinde okuyabilirsiniz

Nostalji her ne kadar romantik olarak adlandırılsa da bittabi ki bizden önceki nesillerin de katlanmak zorunda kaldığı çok fazla siyasi kaos vardı. Tüm dünyanın yükünü neslimizce çekiyoruz diyemem; ama kolay zamanlarda yaşamadığımızı da söylemek çok zor değil. Ben yurt dışında da bir süre yaşamış, başka topraklardaki karışıklıklara da tanık olmuş birisiyim. Her ne kadar ülke gidişatından mutlu olmasam da ülkem için kalkıp tü kaka demem, diyemem. Ama artık tüm bu yaşananlar çok zor gelmeye başladı.

Birden bire Devlet Bahçeli’nin “erken seçim” haykırışları kapattı önce gündemi. Sonra hoop cumhurbaşkanı tamam kabul ediyorum, hodri meydan dedi ve düello savaşçıları yerlerini almak için imza toplamaya başladı. Selahattin Demirtaş, Meral Akşener, Doğu Perinçek, Temel Karamollaoğlu, Muharrem İnce ve tabii ki Recep Tayyip Erdoğan adaylıklarını açıklayıp gerekli çalışmalara başladı. Ama her şey olması gerektiği gibi mi ilerliyordu? Hayır elbette.

Selahattin Demirtaş hala hapiste ve seçim hazırlıklarını bu şekilde yönetiyor. Görüşlerini ve tutumunu sevmek zorunda değiliz hiç kimsenin, ama bir insan hapisteyken cumhurbaşkanlığına aday olması mı adil değil; yoksa aday olduğu halde içeride tutulması mı? Eğer olur da bu ülke cumhurbaşkanı olarak onu seçerse nasıl bir sürece girilir kimse bunu düşündü mü? Yoksa “bakın, onlara da özgürlük tanıyoruz, ama bizim özgürlük anlayışımızla” düşüncesini göstermenin bir yolu mu?

Doğu Perinçek ve Temel Karamollaoğlu için söyleyecek zaten çok da bir sözüm yok. Benim dikkatimi çeken; öncelikle bir kadın oluşu ve sağlam duruşu ile Meral Akşener ve yıllardır sempatizanı olduğum Cumhuriyet Halk Partisi’nin adayı Muharrem İnce. R.T.Erdoğan bir mitinginde Meral Akşener için “Fetöcü bunlar” diyor ve karalama kampanyası anında başlıyor. Ve Meral Akşener ise kendi mitinginde çok sevdiğim “eli maşalı kadın” üslubuyla (Ne yazık ki bizim ülkemizde kadınların da tuttuğunu koparabilmesi için biraz eli maşalı olması gerekiyor; buna sanırım ben de dahilim) “Benim 7 sülaleme baksınlar, böyle bir durum varsa bugün istifa ederim; asıl meclis başkanı ve bakanlara sormak lazım neden sizin damatlar hep Fetöcü diye? Haa bir de fakiri de değil, hepsi zengin bu damatların!” diye naçizane cevabını veriyor. Bu esnada Muharrem İnce de tüm naifliği ve zerafetiyle rakibi savunuyor ve “Meral Akşener fetöcü değildir, ben kefilim” diyor.

Recep Tayyip Erdoğan içinse “ne enerjiymiş?!” demek istiyorum. Ben onun yerinde olsam çoktan emekliye ayrılmış, çoluk çocuk dünyayı geziyor olurdum. Ama kendisi garip bir enerji ile hala bağırıyor, hala negatif ve hala birilerini birilerine kötüleyip duruyor; ne büyük yanlış.

Adayların şu anki durumları baz alınınca Meral Akşener, Muharrem İnce ve R.T. Erdoğan’ın en güçlü 3 aday olduğunu görmek mümkün. Peki CHP ne oldu da partinin en cevval, en akıllı, en sözünün eri adamını uzun düşünceler sonunda aday diye çıkardı? Zira çoğu CHP’li bile Meral Akşener’i desteklemeye razıydı. Zaten R.T.Erdoğan dışındaki tüm adayların tavır ve üslupları çok ılımlı. Hepsi birbirini destekliyor, hakaret etmekten kaçınıyor ve adil bir seçim düzeni için çaba gösteriyor. Meral Akşener’in yabancı basın karşısında Selahattin Demirtaş’ın tutukluluk halinin bitmesi gerektiğini düşündüğünü açıklaması ve bunu toplumun adalet anlayışı için önermesi bile oldukça yapıcı bir yorum. Şimdi gelelim sonuçlara; spoiler içermez elbette ki, zira kahin değilim. Ama bana göre ilk turdan çıkan sonuç R.T.Erdoğan ve Meral Akşener olacak. 2. tur esnasında ise hem Selahattin Demirtaş hem de Muharrem İnce tarafından Meral Akşener’e destek gelecek. Peki nihayetinde bir kez daha R.T.Erdoğan gelir mi? İşte bu bir tuzak soru. Eğer tüm seçim süreci ve sonrası gerçek adalet duygusu ile ilerlerse, hayır, gelmez. 15 yıl sonra giderse eğer, ekonominin çökeceği aşikar. Ama bu demek değil ki bir sonraki gelen yüzünden olur tüm bunlar, hayır, hazinenin durumu hali hazırda kötü olduğu için yeni gelen kim olursa olsun o büyük kriz ne yazık ki yaşanır. Şu anda durum farklı mı peki? Dolar tarihinin en yüksek oranlarına ulaşmış durumda. Ekonomi Bakanı bu yükselişi kabul etmek istemiyor, merkez bankası cumhurbaşkanı ile görüşüyor ve 4,50’yi bulan TL – Dolar kuru; 4,40’a iniyor. Benzinin litresi 6,26 TL’yi bulmuş durumda. Nihayetinde devlet işlerini devletin kendi adalet sistemiyle çözemediğimizden işimiz Allah’ın takdirine kaldı: Allah sonumuzu hayır etsin!


Uzun zaman sonra tekrar Twitter kullanmaya başladım. Gördüğüm şey ise sözünü sakınmadan ve “haksız” bir şekilde kimseyi hedef göstermeyen oyuncu Barış Atay’ın göz altına alındığıydı. Soma vahşetinin 4.yılında bir madenciyi acımasızca yerde tekmeleyen Yusuf Yerkel özür dilemiş. Barış Atay da özürler de dileseniz, yargılanacaksınız demiş. Şimdi bir insanın bir başka insanı; ki bu bir başka olanın suçunun delilleri bile mevcutken, yargıya havale etmesinde ne var değil mi? İşte Ahmet Hakan durumu öyle değerlendirmemiş. Aklı sıra köşesinde hem aşağılamış Barış’ı hem de Muharrem İnce ve Meral Akşener’e çağrıda bulunmuş : bunların haddini bildirin. Hayır Ahmetçim; mafya oluk oluk kan akıtacağız derken; R.T.E CB seçimlerinde AKP’ye oy verip, genel seçimlerde vermeyenler münafıktır derken; İzmir Anadolu lisesinin müdürü İzmir Marşını söyleyen mezunlarını susturmaya çalışırken; Samsun valisi 19 Mayıs geleneksel fener alayı ramazan ayına denk geliyor diye yürüyüşü yasaklarken; belgeleriyle kanıtlanan yolsuzluklar saklanmaya çalışırken; aydınlar, gazeteciler Fetö ile sözde ilişkilerinden dolayı tutuklanırken yazman gerekiyordu; bunların haddini bildirin diye! Ama yine bu üslupla, hedef göstererek değil; vicdanınla, adalet anlayışınla ve ahlaki kurallarınla. Her devrin adamı olmak büyük cesaret ister bence. Haz etmediğim birine sırf çıkarlarım uğruna ağam paşam çekemem ben; 3 kişinin okuduğu bu blogta bile kelimelerime dikkat etmeye çalışırken aman kimse kırılmasın diye; sen yüksek tirajlı bir gazetenin ve sosyal medyanın gücünü arkana alıp da insanları birbirine düşüremezsin. Nihayetinde devirler değişir; adalet duygusu baki kalır!

Hadi sağlıcakla.

Reklamlar

Yıl Olmuş 2018

Selamlar sevgili okur, duydum ki; hasretimden prangalar eskitmişsiniz, nerede kaldı bu kız? demişsiniz, duydum ve yettim garii. İşe başladığımdan bu yana bloğu baya boşladım farkındayım, ama affedin olur mu? Aslında hep bir şeyler yazmak istiyorum ama sanıyorum ki ilham perimi kaybettim, aklıma tek kelam gelmiyor size anlatacak.

Durun bi kafamı toplayıp tekrar düşüneyim; evlendiğimi biliyorsunuz, Yunanistan’dan ayrıldığımızı, Malta’ya gitmeye karar verdiğimizi, sonra Türkiye’de kalma kararını nasıl aldığımızı, benim yüz yıllarca süren ev hanımlığımı ve bundan ne denli sıkıldığımı, benim genel itibariyle sıkıldığımı, nihayetinde işe başladığımı, bunları hep biliyorsunuz. Resmen nasıl da konuşmaya açsam, gözler önünde yaşadığım 1 sene daha bitiyormuş da haberim yokmuş. Bir de 2017 yılı için yazdığım yazıda neler demişim, neler yaşamışım. Yok resmen büyük konuşmanın önde bayrak taşıyanım. Neyi yapmam desem yapmışım yine. Evlenmeyi kastetmiyorum bu sefer, tamam henüz evli gibi hissetmiyor olabilirim, ama bu evlilik kurumunun beklentileriyle alakalı. Vardır ya hani, sanki evlenince kılık kıyafetin, konuşma tarzın hep değişir gibi. Çevremdeki herkesin öyle mesela, evlenince sen de değişirsin gibi ya hani; işte o bende hala yok. Yani belki de hala çocuk gelin gibi hissetmemden kaynaklanabilir bu kabullenmeme, ama ne bileyim eve her dışarıdan yemek söylediğimizde bile bunu hissediyorum. Çünkü malum bizim kültürün evlilik anlayışında ya 3 çeşit yemek yapabiliyorsundur, sunumlar hazırlıyorsundur ya da durumun daha iyiyse dışarıda “sevdiklerinle bir araya” gelmişsindir. Bu lafa da bayılıyorum ya; zenginsen kesin sevdikleriyle bir araya geliyor insanlar da, fakirsen “arkadaşlarla takılmak” neyine yetmiyor 🙂 Neyse konu dağılmadan anlayın siz beni, işte bu sebeplerden çok da bir evlilik kurumundan etkilenmedik.

 

Benim bu sefer takıldığım büyük konuşmalarım ülke sorunlarına dışarıdan bakmakla ilgili olanlar. Yani önceki yazıyı ve şu son seneyi okuyanlar ya da bilenler arasında umarım benden başka fesat yoktur. Zira kendi kendime “neymiş ülke dışında yaşıyormuş, nooollduuuu, geldin miii Kurtköy’e???” diyebilirim ancak bir başkası dediğinde pek de kibar olamam tahmin edersiniz ki. Ayrıca Kurtköy nedir ya Kurtköy nedir? Sen kalk son 5 sene içinde Hem Archway’de hem de Syntagma’da yaşa sonra kalk gel Kurtköy’e. (At, eşek muhabbeti, anladın sen.) Ama hakkını yememek lazım, ille de İstanbul’da yaşayacaksam Bahçelievler mi Kurtköy mü? Açık ara Kurtköy. Sessiz sakin bir kere, geniş geniş yaşıyorsun buralarda. Tam yeni konut reklamları gibi sizin anlayacağınız, şehrin içinde, gürültünün dışında. Zaten artık ben de idrak ettim dertlenmeyin, sevsem de sevmesem de benim evim İstanbul ve ben evcimen birisiyim. Yaa gördünüz mü, bir büyük konuşma daha. Neymiş fingir fingir gezebilirmişim, otel odalarında yaşayabilirmişim, uçaklar en bi sevdiğimmiş!! Külliyen yalan! 2017’nin ilk yarısında deli gibi gezmiş olabilirim ama son yarısında yaptığım en keyifli şeyi söylüyorum müsadenizle : 16461813. defa Hatırla Sevgili izlemek. ( Herkesin bağımlılığına kimse karışamaz!) Hayır tam diziyi 16461814. defa bitirdim bu sefer de ısrarlarıma dayanamayan Ereniko, Phenomaniac Gaming adıyla Youtube kanalı açmaya karar verdi. Çocuklar gibi görmeniz lazım, gerçi blogun ilk zamanları ben de öyleydim, kaç kişi okumuş, kaç kişi beğenmiş bütün günü istatistiklerle geçiriyordum. Gerçi onun işi daha kolay, zaten sürekli oyun oynuyor ve oynarken arkadaşlarıyla muhabbet ediyor, şimdi tek yaptığı bunu yayınlamak. Ama benimki öyle mi yok anlatacak konu bul, aman gramere dikkat, sakın sivri dilli olmasın derken kendi kendimi sansürlüyorum. Evet, bu sansürlemiş halim! 🙂

Ay daha fazla izledikçe senaryo da değişir, Yasemin artık Necdetciğimi sever sanmıştım 😦

Neyseee, sonuç olarak  hazırsanız 2017 yılından dilediğim azıcık uçuk hayallerimi biraz mantıkla birleştirip, merakla beklediğiniz 2018 planlarımı açıklıyorum:

  • Piyango zaten bana çıkacak bildiğiniz gibi; klasik evli triplerine girip ev, araba, yazlık, kışlık ve jet alacağız.
  • Bitcoin üzerinden trilyoner olup, gelirin hepsini yardıma muhtaç çocukların eğitimine yatıracağız.
  • Şu vize derdi kalksın diye bir de San Francisco’dan bir ev alalım diyorum, Erenikom çok seviyor da 🙂
  • Business bazında da sanırım 3D pastacılık bence ideal!

Yukarıdakilerin hepsi bir piyangoya bakar ve sanıyorum ki ben şans oyunlarındaki şansımı Ereniko’yu bularak savmış olabilirim. Bu yüzden 2018 hepimize sağlık, mutluluk ve iç huzuru getirsin, egolarımızı ve benim o dillere destan sinirimi alıp götürsün.

Güzel bir sene geçirin e mi? Hadi şimdilik çüüüüzzzzz!

Sorun bende değil, şirketlerde!

Selamlar sevgili okur. Hazırsanız bu yazıda da içimi döküp rahatlamak niyetindeyim. Durumu baştan söyleyeyim de sonra “vay efendim hafta sonuna 1 kala içimizi kararttın, gudubet kadın” demeyin bana.

Şimdi yarın nerdeyse hepiniz çalıştığınız yerlerin “Free Friday” görsellerini paylaşıp, inanılmaz mutlu olacaksınız ya, işte o esnada ben de Instagram story’i izlemeden geçiyor olacağım. Yok merak etmeyin, katiyen hasetim size değil; tamamen iş dünyasına. “Bu iş dünyası sana ne etti?” diyebilirsiniz. “Bir önceki çalıştığın yerden ayrılmak için bir tarafını yırtıyordun, sürttü mü burnun?” diye de sorabilirsiniz; ancak yapmayın. Çünkü neden? Az önce bizzat benim de bahsettiğim gibi azıcık ucundan gudubetlik var ruhumda. Neyse içimi dökmeye başladığıma göre gelin asıl meseleye geçelim: İstanbul’da iş yok sayın arkadaşlarım. Hepsinin köküne kıran girmiş.

işsizlik.gif

#sucukisbulsun

Malumunuz 1,5 – 2 ay kadar önce Türkiye’de kalıcı olacağımızın kararını almıştık Ereniko’yla. Haliyle bu andan itibaren de iş arayışım başlamış bulundu. Sezon kapalı dedik, Pendik uzak her yere başvuramıyorum dedik, ancak artık bahane kalmadı. Sanıyorum ki hayatımda hiç söyleme fırsatım olmayan cümle burada devreye girmişti; “Sorun sende değil bende!” Bakın özgeçmişim ortada, 10 yıllık çalışma hayatımın olmadığını, MBA yapmadığımı, 26 yaşında olduğumu falan hep görebiliyorsunuz orada. Ama buna rağmen şirketlerin el birliğiyle yaptıklarını gördükten sonra kendimi inanılmaz beceriksiz ve işe yaramaz hissetmeye başlamıştım ki derdime her zamanki gibi Erenikom yetişti. Peki şirketler ne yaptı da depresyona girdin diyecek olursanız memnuniyetle anlatayım. Son 4 hafta içerisinde, bayram dönemi hariç, Mopsan, Eleman.net, Doğuş Kozmetik, Bureau Veritas ve Meal Box gibi öyle çok da kurumsal olmayan bir takım firma ile görüşme halindeydim. Hatta öyle çok gidip geldim ki bu şirketlere bir maaşa bağlamadıkları kaldı. Mesela Doğuş Kozmetik; pazarlama müdürü pozisyonu için başvurdum çünkü toplam 5 yıllık iş tecrübesi talep etmişler, ki bende de var bu. Neyse gittim adam yaşımın genç olduğundan, daha önce müdürlük yapmadığımdan bahsetti. Tüm kibarlığımla bunların zaten CV’mde yazdığını, belki detaylı incelemediklerini söyledim. Aradan 2 hafta geçti 2. görüşmeye çağırdılar, gittim. 2 gün içinde yanıt vereceğiz dediler, 1 hafta oldu. Sonucu tahmin edemeyen?

giphy.gif

Keza Meal Box da kesinlikle 2. görüşme için dönüş olacağını söyleyip, ben durumu sorunca da ” aa biz başkasıyla devam ettik amaaa” diyen bir yer. Yahu oturmaya doğru düzgün koltuğunuz yok, ama 2. görüşme için millet ağzınızın içine bakıyor, bu nasıl bir iş ahlakıdır?!

mülakat sonucu.gif

Şimdi el insaf sayın okur, ülkenin yarısıyla aynı mesleğe sahip oluşuma mı kızayım, iş bulmadan istifa edişime mi yoksa şirketlerin bu insan dışı işe alım süreçlerine mi? Erenikoma kalsa hiçbirine kızmayıp işsiz takıldığım günlerin tadını çıkarmam gerekiyor. Kendime vakit ayırmam, kafayı dinlemem falan. N’apalım arada koca sözü dinlemek lazım, hem belki ben iş aramayı bırakırsam iş gelir beni bulur; kaçan kovalanır hesabı.

Ne dersiniz, çalışmaya alışan her bünye fazla tatil görünce böyle işe yaramazlık duygusuna mı kapılır yoksa biraz şımarıklık mı bu yaptığım? Ben bu cevabı düşünedururken siz de güzel fotolar atın da beğeneyim azıcık, moralim yerine gelsin. Hashtag veriyorum : #sucukisbulsun

Haydiin çüüüüzzz!

 

 

Saatli Maarif Takvimi

Haftasonun keyifli olsun sevgili okur. Günlerdir yazmak için blogu açıp açıp, kapatıyorum. Nedeni ise malum, ilham perim benden biraz uzakta bir hayat sürmeyi tercih ediyor bu günlerde. Onun da canı sağ olsun elbet. Yani biraz atraksiyon olsa hayatımda, oo hemen bunu yazmalıyım dedirtse, benden mutlusu olmaz sanırım; ama takdir edersiniz ki hayat, Instagram postlarımdan biraz farklı ilerlemekte.

Şöyle ki, şimdi siz her gün orada bir havuz, efendime söyleyeyim havuzu arka plana almış bacaklar falan görüyorsunuz ya; oradaki olay aslında tam olarak öyle değil. Malum bu aralar iş arayışım devam ettiğinden kendimi ev işlerine ve yemeğe adamış durumdayım. Evim küçük olduğundan temizlemesi çok dert değil, ama şu yemek olayı yaratıcılığımın sınırlarında volta atmakta. Kaldı ki ben bulutlardan şekiller yapan, güneşi maviye ağacı mora boyayan, masallar anlatıp, şarkıları kendi kelimelerime göre değiştiren; yani işin özü az buçuk hayal dünyası olan bir insanım. Ama her Allah’ın günü ne yemek yapacağımı düşünürken nasıl yoruluyorum anlatamam. Yemek yapmakta bir sorunum yok aslında, siz bana menüyü verin, ben onu öyle ya da böyle yaparım. Ama işte, menüyü verin! Ereniko’yu arıyorum ne yapayım diye, “sen bilirsin” diyor. Yahu ben biliyor olsam, sorar mıyım sana hiç?

                                 Yemek kanalı açıcam yakında!

Tabii, tüm bu gündelik işlerimin yanı sıra bir de ahir ömrümde gitmediğim kadar görüşmeye gittim geçtiğimiz hafta. Artık görüşmelere nasıl alıştıysam, baştan sona aynı sorular, aynı cevaplar. Ben de en bir gülen yanımla yapacakları dönüşü umutla beklediğimi söyleyip çıktım her birinden. Şansıma bir de bayram girdiği için araya dönüş yapmaları biraz vakit alacak ne yazık ki.

He, bir de güzel haberi sona sakladım; Malta’nın Ereniko’ya güya sağlayacağı vize, artık sayamadım kaçıncı ayına girdi ama, hala çıkmadı. Bu sıralarda festival festival gezen sevgili arkidişlerim “bunun neresi iyi haber” diye düşünmüş olabilir, hemen açıklıyorum. Hani biz kalsak mı gitsek mi? Türkiye’ye mi yerleşsek yoksa Atina’ya mı dönsek? Ağustos ayında Malta’ya gidip, bir ön izleme mi yapsak? diye çelişkide kalmıştık ya Erenikoyla; heh işte, artık hakikaten eminiz. İyi bir karar verdik. Gerçi bence Ereniko burda kalmaya karar verdiği andan itibaren emindi zaten, kararsız olan bendim. Hele ki bu kadar borcun altına girdikten sonra “aa ne kadar da kötü bir karar vermişiz, hadi gidelim” desem beni vurma ihtimali kesin var.

Benim cümbüşlü hayatımı da öğrendiğinize göre, hadi bir yemek fikri de sen söyle de akşam yemeği derdinden kurtar beni be okur! Hadii çüüzz!