Bizi Hep Bu Havalar Mahvetti!

 

Yaşasın, yağmurun ferahlatıcı yüzü yine gösterdi kendini. Bilmem siz de aynısını hissediyor musunuz ama ben ne zaman yağmur yağsa içimde bir sakinlik, bir ferahlık hissediyorum. Çoğu insan, onlar gibi güneşli havaya istinaden yağmurlu havayı tercih etmemi garipsiyor gerçi. Ama bu biraz da şey gibi hani; güzel olanı herkes sever, önemli olan kötüyü de sevebilmek. Hem güneşli olunca hava, bir anda Yalın şarkılarına dönüyor gibi oluyor etrafım. Sonra bir bakıyorum etrafta ne plaj var, ne birbirinden güzel ablalar, abiler, ne de yüzü hep gülen o mutlu mesut insanlar. İnsanlar yine sıkkın, yine mutsuz, yine huzursuz. Hoş o güneşli günlerin tadını 1 hafta çıkarabilmek için sene boyunca katlandıkları işleri, ağız kokusunu çektikleri patronları ve sürekli kumpasa düşeceğini hissettiren iş arkadaşları olduğu sürece onlar da haklı. Evlerinin kredisini ya da kirasını, çocukların eğitim masraflarını, ayda bir defa gidilen ve işte bu yüzden de özenle seçilen sinemanın parasını, ay sonuna dek aç ve açıkta kalmadan mutfağı doldurabilmenin derdini tasasını hiç saymıyorum bile. O yüzden işte hava kötü olunca, sanki insanlar tüm bu sorunların sebebi olarak hemen yağmuru suçlu gösteriyormuş gibime geliyor. Trafik olur sebebi yağmur, ayrılık olur sebebi Sonbahar, planlanan görüşmeler olur sebebi “kötü hava koşulları” Halbuki çocukken kar tatili yapıldığında okula gitmeyeceğimden ziyade kar oynayacağım için sevinirdim ben, bence diğer her çocuk gibi. Bir de sürekli bir romantizm yükleme çabaları şu güzelim soğuğa, yağmura. Bence yağmur romantiklikten ziyade hırçın ve hiddetli. Sanki damarına basmışlar da önce buz kestirmiş ortalığı; “bakın bu size ilk uyarım” dercesine. Sonra da yağmaya başlamış gibi son, damlasını akıtırcasına, öfkeyle. Ekmek teknesi deniz olanların çektiği sıkıntıyı hesaba katmazsak, yağmur en çok denize yakışır zaten. Dalgalar kıyıyı yağmalarken yağmur da hani sessizce iner ya denizin yatağına, işte o esnada içimdeki tüm öfkeyi boşaltabilecek gücü kendimde bulabilirim. Belki de bu yüzden hava ne zaman bozsa eve kapanmak yerine, deniz kıyısında ıslanmayı tercih etmişimdir. Ama o kadar hiddetlendikten ve gerçek gücünü herkese hissettirdikten sonra etrafa bıraktığı o tertemiz çim ve toprak kokusu, denizlerin bir anda gelen durgunluğu ve güneşi görüp kendini ortalığa salan gökkuşağı; huzur değil de nedir?

Yağmurlu havalarda içi kararanlar; zaten sıkkın olan canlarına bahane bulanlardır bana göre. Ama yağmur berekettir, ferahlık ve sakinliktir. Etrafa korku salan en gaddarın dahi bir gün yerini aydınlığa bırakacağının umududur yağmur. Yeter artık, n’olur, tamam; dediğin, o canına tak etmiş olan anda bile gökkuşağının 7 renginde bulacağın huzurdur. Öfkene, hırçınlığına bulduğun bahanedir. Bohemliğindir yağmur. Avrupa’dır, Ekvador’dur, yağmur ormanlarıdır. İstanbul’un en güzel baharıdır yağmur, Anadolu’nun bereketi, Afrika’nın bir damla suyu ve susuzluğudur.

Biz insanlar başımıza gelen her şeyin suçlusu olarak başkalarını görmeye göre programlanmışız belki de. Her zaman en iyi ve en doğru biziz ve geri kalan her şey ama her şey bize komplo kuruyor. Düğün fotoğraflarımı paylaştığım Facebook hesabımı CIA izliyor; müdürüm bana zaten takık; ben çok çalışıyorum ama hakkımı vermiyorlar; zaten ne zaman yola çıksam trafik olur; bu kadar yağmur yağdığı için de Ankara’yı sel götürdü! Hayır canım; bırak CIA’i, MİT’i; daha aynı şirkette çalıştığın çoğu insan bile senin varlığından haberdar değil. Gerçek anlamda çok çalışkan olup hakkını vermeyenlerin ağzını yırtma; trafiğe çıkmadan önce navigasyondan kontrol etme hakkın var. Ankara mevzuuna hiç girmiyorum; ben alt yapı derim, sen anla. Yani işin özü kimse senin mutsuzluğun için yapmıyor planlarını, belki acı gelecek ama 6 milyar nüfusun olduğu ( ki ben uzaylılara da inanıyorum; o durumda rakam daha da büyük elbet ) bir evrende 5.999.990 kişinin gerçek anlamda umurunda bile değilsin! İşte bu sebepten o sürekli aradığın mutluluk için temel kural; hayatında olanlar için başkalarını suçlamayı bırak artık. Kendi suçunu ya da hatanı bir an önce bulursan; çözüme ulaşman da bir o kadar kolay olacaktır. Naçizane 2. önerim ise geçmişinden kaçmayı ya da kendini unutmak için zorlamayı bırak bence. Şu anda sahip olduğun her şey geçmişinin bir eseri, ama sahip olamadıkların geçmişinin değil; şu anda denemiyor olmanın suçu.

Ben şimdi loto çıkmadığı için zengin olamadığıma ve Avrupa pasaportum olmadığı için Türkiye’de kalmak zorunda oluşuma bir de üstüne başkalarının ısrarla aynı adama oy verdiği için onun yüzünü görmeye mecbur kalışıma dövünüp gelicem.

Beni özleyin kendinizi de öyle çok yormayıın! Tamam?

Reklamlar