Ölüm bu, girmediği ev yok!

family

PS: Şarkıyı metne eşlik ederseniz, daha anlamlı olacaktır..

https://www.youtube.com/watch?v=KoU8nbYaa_s

Aile dediğimiz garip bir şey, ben bunu bilir bunu söylerim. Her ailede böyle mi olur, yoksa bu sadece bize mi has bilmem ama. Mesela bizim aile.. Tam da Sıla’nın dediği gibi, kalabalığı, neşe katardı Pazar günü pikniklerine. En az 4 büyük servis araçlarıyla gidilirdi bir de, siz düşünün cümbüşü. Daha çok kahkaha vardı sanki biz küçükken. Ya da biz küçüktük, gözyaşlarımız sadece elimizden alınan topumuzaydı. Aa bir de salıncağımız vardı Menekşe parkında. Bir tanesi kırık, toplamda iki tane metal, paslı salıncak. O kadar benimsemişiz ki üç kuzen, bizden habersiz sallanan çocuğun gözüne taş atmışlığımız var sırf bu yüzden. (İnşallah bir şey olmamıştır, amin)

Sonra bir şey oldu ve biz büyüdük. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmamaya başladı. Yılda en az iki kere düğün olurdu halbuki önceden, oysa şimdi en tanıdık gelen şey cenazeler oldu. “Üzülmem herhalde” dedim, her seferinde. Duygusuzluğumdan da değil oysa, kırgınlığımdan..

“İnsan sevdiğine kırılırmış” ne doğru bir söz, yaşayarak tecrübe ettim ben. Ve babama çekmediğim kesin ama, o kırgınlıkları affedemedim de içimde. Ya da ben öyle sandım yıllar boyunca. Zira geçtiğimiz haftadan beri öyle olmadığını öğrenmiş oldum.

Belki duymuşsunuzdur, geçtiğimiz hafta Çarşamba günü amcamı kaybettik. Son 4 – 5 senedir hayatımda olmadığı için başta hiçbir şey anlamadım ben zaten. Ailesini sakinleştirmeye çalıştım, destek oldum; ama ben ne hissediyorum anlamadım. Ta ki, cenaze ve kabristan anına kadar..

Annemi pek çok defa gördüm ben ağlarken. Dedemi kaybettiğimizde, teyzesinin vefatında, zaten annesini hiç tanımıyor oluşu aklına düştüğünde.. Ama babam ilk defa böylesine bir acıyı yaşadı. Tam da bu yüzden içindeki yangına su serpmek için bile olsa yapmadığım şebeklik kalmadı. Gözünden damlalar düşmedi koca adamın, hıçkırdı ilk defa. Ondan dökülen her damla da benim içime işledi. Ve işte o an anladım ben ne hissettiğimi. Artık kırgın değildim ve hatta keşke hiç kırılmamış olsaydık dedim.

Kendimi onların yerine her koyuşumda, aklımı kaybedecek gibi oluyorum. “Ben şimdi n’aparım?” bencilliği, beynimi zapt ediyor. Allah kimseye bu acıyı göstermez umarım. Daha önce görmüş olanlara da bol sabır dilerim.

Ve işin özü, kırmayın ailenizi, gocundurmayın. Bu kul hakkına girmektir çünkü, helalleşememe ihtimali vardır. Yapmayın.

Daha eğlencelikli bi yazı yakın zamanda gelir, üzgünüm depresyonuma da ortak ettim sizi, anlayışınıza sığınırım! Hoşça kalın! 🙂

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s