Kriz yonetimi benden sorulur!

image

Bugun gunlerden kriz yonetimi a dostlar! Ise giricegim zaman HR a bu yaziyi okutup yolumu bulmayi planliyorum.
Oncelikle belirtmek gerekir ki yurtdisinda yasamanin artilarini kesinlikle en cok bugun ogrendim. Zira Istanbul’da bu kadar caresiz kalma ihtimalim, Londra’da Porsche almam gibi bisey. O yuzden gelelim bugunun mevzusuna..
Siz su an bu yaziyi okurken ben muhtemelen biraz sonra anlatacagim lanet sunumu yapiyor olucagim, bastan sans diler misiniz lutfen? Tesekkurler!
Gelelim oykumuze; sabah 8 bucuk alarmiyla uyanip persembeye yetismesi gereken assignmentima basladim. Ve bu pek kolay olmadi. Cunku bilgisayarim bozuk oldugu icin Ingiltere’ye getiremedim bu yuzden de her haltimi telefondan yapmaya basladim. Gayet guzel arastirma, kopyalama ve yazma eylemlerini icra etmeye calisirken telefonla bi kirginlik yasadik ve kendisine “salak” dememe alinmis olucak ki, bi daha hic acilmamak uzere kapandi!
Hayir yarina yetismesi gereken 2 assignment ve 1 presentationi mi dusunsem, evdekiler bana ulasamayinca annemin ingilterede savas ciktigi senaryolarina kapilicagina mi yansam. Derken farkettik ki (yatagin oteki ucunda assignmentini telefonundan yazmaya calisan tucemu ile) kahvalti yapmamisiz cunku paramiz yok! Ya evet OMG sevgili okuyucu! ” Siz benim neler cektigimi nerden biliceksiniz?” Demek istiyorum size!
Her neyse, para yok, telefonu yaptirmam lazim, burda isler de oyle “ID birakiyim yarin parayi getiririmle” yurumuyo tabi. Neyse, ben bildigim dualari yarim yamalak okuyarak indim merkeze. Su telefonu arka cebinizde tasimayin dostlar, zira ucreti 30£. Yaa boyle dan diye soyledi telefoncu bana. Tamam artik yapilicak bi kere ama nasil para bulucam derken kendimi turk kebapcida buldum. Ay yolunuz Archway’e duserse kesin ugrayin bu arada Harman’a, pek nefis yemekleri var. Neyse hatirladigim tek numara olan Omercipimi arayip para dilendikten sonra telefon da tamir edildi. Ve tam bi saat kuzenimle iletisim kurup paranin yatmasini bekledim enteresan bakislar altinda. Ve sonunda gelen “para yatti abla” gunun ilk mutluluguydu. Para yatti yatmasina da burdaki banka kusurat vermedigi icin kahvaltiya yine para kalmadi. Simdi anliyorum ogrencilerin makarna fobisini. Oglen olup eve donunce ben, oturduk sacma sapan bi makarna yiyip beynimizin calismasini bekledik, midemiz bize nanik yaparken. Ve bingo ilk assignment bitti ve bizim para hesaba gecti. Oda spreyi aldik yahu daha ne olsun! Odaya donup bi arkadasin Macbook’unu kullanip nefis de birer sunum hazirladiktan sonra ancak simdi rahat birer nefes aldik.
Isin ozu a dostlar, kriz yonetimini kendi basima halletmis olup, uzmanlik belgemi altin cercevede isterim. Ne malum bigun ac kalirsak bozdurur, yeriz.
Ps: Evden gelen her para /3.5 oldugundan babalarina yuk olmak istemeyen iki genc kizin yasam oykusunden bir kesit okudunuz, ama yine de her zor animizda hazirda beklercesine yardima kosan o iki koca yurekli adama tesekkur ederiz. Size doya doya sarilmamiza az kaldi!

Ps 2 : Telefonlariniza iyi davranin valla canini sıkarsaniz aklinizi alir, demedi demeyin! Hadi haftaya gorusuruz 🙂

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s