Beyaz Yakalıların Arasındaki Vampirler: İş Hayatında Mobbing

İçinde bulunduğumuz iş dünyasının kabullenmesi zor dinamikleri mevcut. Benim de içinde yer aldığım Y jenerasyonu için her ne kadar anlamsız gelse de; beyaz yakalı olmanın (maaş, prim, sigorta vb.) avantajlarını sonuna kadar yaşamış ve yaşadığı haliyle süreci devam ettirmek isteyen X jenerasyonu yöneticiler sebebiyle iş dünyası kolay kolay değişemiyor.

Bahsi geçen o yöneticiler patronlarından azar işitmeyi, 08:00 – 18:00 mesaisini, tek bir kişinin birden fazla iş yapmasını, iş dünyasında kimseye güvenmemek gerektiğine inanması ve tüm bunların normal, olması gerekenler, olduğunu düşünmesi bana çok anlamsız geliyor. Başka bir birimin yöneticisinin iş öğretmeye kalkışması yahut işimi sorgulaması benim gözümden hadsizlik olarak görünüyor. İşin kötüsü onların da savunması “Ya, bu gençler de ne ukala, bildiğimiz şeyi söylüyoruz, yol gösteriyoruz, bir afra bir tafra. Ukala bunlar, terbiyesizler!” şeklinde olmakta. Hayır sevgili müdürüm; biz terbiyesiz değiliz, siz yaşınız, tecrübeniz ve unvanınız gereği her şeye, yani evet her şeye müdahale edebileceğinizi düşünüyorsunuz. Bundan önceki çalışanlara yaptınız, çünkü onlar da sizin kuşağa aitti ve bu onlar için de normaldi.

Y kuşağı diyerek; 30’lu yaşlarının başında, Türkiye’nin %25’ini oluşturan ve iş hayatında en aktif olarak çalışan güruhtan bahsediyoruz. Ülkemiz ekonomisi, iç ve dış politikaları, işsizlik, enflasyon gibi etkenlerle uğraştığımız yetmiyormuş gibi, bir de sadece yaşı, unvanı ve tecrübesi sebebiyle bizden mütemadiyen önümüzü ilikleyerek konuşmamızı isteyen insanlarla ve onların kurallarıyla uğraşmak gerçekten fazlasıyla yoruyor. Ama bahsettiğim şey gerçek anlamda tecrübeli, bugüne ayak uydurabilmiş, söylediği her sözden beslenebileceğimiz insanlar değil, lütfen yanlış anlaşılma olmasın. Bahsettiğim şey; bu insanların sadece yaş, konum gibi içi bomboş sebeplerden dolayı saygı göstermemizi beklemesi.

Keza, farklı departmanlarda ancak aynı kıdemde çalıştığımız bazı içi boş, kendini geliştirememiş, bu sebepten de kendinden farklı olanları köşeye sıkıştırmaya çalışanlar var ki onlar daha da kötü. Yani, eski nesil için bile hadi bir şekilde bu durumu anlamlandırdım diyelim, benimle aynı nesilden olan, aslında aynı şeyleri isteyen, lakin işsiz kalmamak için yapmayacağı şey olmayan insanları hiç anlayamıyorum.

Meyve veren ağaç taşlanır diye bir sözü var eskilerin. Dilerseniz asilik, ukalalık, şımarıklık olarak görebilirsiniz, nasıl isterseniz, ancak ben bu sözü kabul edip, susamıyorum. Tabii ki benim gibi düşünen binlerce de insan olduğu için Türkiye’de son 2 senede ALO 170’e tam 5.890 “Mobbing Şikayeti” yapılmış. Bu şikayetlerin %67’si de özel sektörden geliyor. Peki nedir bu mobbing ve yaşıyorsak ne yapmalıyız?

Mobbing;  “Bir kişi ya da bir grup tarafından başka bir kişiye yöneltilen tekrar eden mobbing (işyerinde psikoljik taciz) eylemleriyle kişiyi savunmasız ve çaresiz bir duruma getiren sistematik, düşmanca ve ahlak dışı bir biçimde uygulanan psikolojik bir terör türü” şeklinde tanımlanmaktadır. (Heinz Leymann)

  • Düşey Mobbing: İşveren, işveren vekili, amir ya da yöneticinin uyguladığı düşey mobbingte (düşey psikolojik taciz), fail gücünü işyeri içi hiyerarşiden almaktadır. Düşey mobbing olarak adlandırılan bu durumda, fail elinde bulunan sevk ve idare etme, talimat verme gibi yetkileri kötüye kullanmakta ve mobbinge yol açmaktadır. Burada hiyerarşik üstünlüğü elinde tutan kişi, kendisinden daha düşük seviyedeki bir başka çalışana karşı işyerinde mobbing (psikolojik taciz) uygulamaktadır.

 

  • Dikey Mobbing: Dikey mobbing, çalışanın yöneticiye psikolojik şiddet uygulamasıdır. Aşağıdan yukarıya doğru ast durumda çalışanın üst durumda çalışana uyguladığı dikey mobbingte ise, mobbingin meydana gelmesi için birden çok çalışanın birlikte hareket etmesi gerekir.

 

  • Yatay Mobbing: Genelde eşit koşullar içinde bulunan çalışanların çekememezlik, rekabet, kişisel hoşnutsuzluk gibi gerekçelerle birbirlerine uyguladıkları psikolojik şiddettir.

Eğer böyle bir durum ile karşı karşıya kalıyorsanız haklarınızı koruyan yasalardan faydalanabilmeniz için öncelikle mobbingin sürekliliğini ispatlayabilmeniz gerekmektedir.

  • Mobing kaynaklı uğradığınız fiziksel ya da psikolojik tacizi şirket yönetimi ile görüşmeniz durumunda size bunu yapan fail ya da faillerin iş sözleşmesi 4857 Sayılı İş Kanunu Madde 25 uyarınca işveren tarafından feshedilebilir.

 

  • 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununda “İşçinin Kişiliğinin Korunması” başlıklı maddeye göre,

“İşveren, hizmet ilişkisinde işçinin kişiliğini korumak ve saygı göstermek ve işyerinde dürüstlük ilkelerine uygun bir düzeni sağlamakla, özellikle işçilerin psikolojik ve cinsel tacize uğramamaları ve bu tür tacizlere uğramış olanların daha fazla zarar görmemeleri için gerekli önlemleri almakla yükümlüdür.

İşveren, işyerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak; işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda    alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdür.

İşverenin yukarıdaki hükümler dâhil, kanuna ve sözleşmeye aykırı davranışı nedeniyle işçinin ölümü, vücut bütünlüğünün zedelenmesi veya kişilik haklarının ihlaline bağlı zararların tazmini, sözleşmeye aykırılıktan doğan sorumluluk hükümlerine tabidir.”

 

Sonuç olarak X kuşağı ile birlikte gelen mobbing yöntemleri artık rafa kalkmak zorunda. Dünden bugüne gelen şirketler, varlıklarını yarın da sürdürebilmek için genç beyinlere ihtiyaç duyacak. Ancak bu yeni nesil gençlerde bir öncekilere göre epey farklılıklar ve artık çalışanlar şirket kurallarına değil, şirketler çalışanların kurallarına göre hareket etmek durumunda kalacak. Daha çok araştıran, okuyan, bilen, öğrenen, sorgulayan daha farklı bir nesil şirketlerin kapısını çalmak üzere. Bizim taleplerimizi bile gereksiz ve fazla bulan kurumlar bakalım o nesille neler yaşayacak?

Peki ya siz?

 

 

Her Şey Çok Güzel Oldu!

Ben size ne dediim, he ne dediiim? 🙂

Kokuşmuş siyasetçilerden, dışlanan üsluplardan, ötekileşen vatandaş olmaktan, eşini dostunu besleyip; saraylarda yaşayanlardan, emeğimizle sahip olduğumuz işleri ve kazandığımız paraları sanki kaşımız gözümüz hatırına veriyorlarmış gibi davrananlardan, farklı düşünen insanlara tahammül edemeyenlerden, her seçim sonrası kendi sevinç çığlıklarıyla bizleri nasıl rahatsız edebildiğini düşünmeden; dün sokaklarda gerçekleşen sevinci yadırgayanlardan, çalıp çırpmaktan değil de; biradan, şampanyadan, mini etekten, denize girmekten, kadın ile erkeğin el ele, yan yana olmasından rahatsız olanlardan, din ile siyaseti birleştirip kendileri dışında herkesin Allahsız olduğunu vurgulamaktan imtina etmeyenlerden, inancın kişinin içinde olması gerektiğini unutup; neden kapanmıyorsun, namaz kılmıyorsun gibi yargılayıcı dil ile konuşmayı kendine hak görenlerden, gülümsemekten korkanlardan, başımıza her gelen musibeti dış güçlere lanse edip; suçu asla kendilerinde aramayanlardan, cebine girecek 3 – 5 kuruş için çocuklarının ve torunlarının yaşayacağı toprakların ona buna satılmasına, eşe dosta peşkeş çekilmesine göz yumanlardan sıkılmıştık.

Her şeyin şeffaf olduğu, ödediğimiz vergilerle X vakfına bağış adı altına paralarımızın çalınmadığı, birilerinin saray masraflarının üzerimize yıkılmadığı, yurt dışına ihraç ettiğimiz sebzelerin “sağlıksız” olduğu için iade edilip, sonra da ucuza bizim sofralarımıza getirilmediği, kadınların ve çocukların rahatça hareket edebildiği bir döneme uyandık bugün. Umuyorum ki siyasete kazandırılan bu yeni kan, her birimize yeni bir nefes olur.

Nihayetinde bir vatandaş olarak birilerine hizmetkar değil, onların benim hizmetimde olduğunu fark etmem 28 yaşımı buldu. Bizim siyasetçiler için değil, onların bizim için çalışmak zorunda olduğunu anlamam için epey zaman geçti. Devletin tek gayesinin biz vatandaşları ayırt etmeksizin kollaması gerektiğini yeni yeni anladım. Hoş, kendimi bildim bileli adalet ve doğruluk anlayışım hiç değişmedi. Kendi çevreme farklı, dışarıdakine farklı davranmadım. Bir insanın pozisyonu ya da rütbesi kararlarımı asla etkileyemedi. Karşımdaki kişinin parasını, statüsünü ya da konumunu baz almadan yaşadım, öyle yaşamaya da devam ederim. Bugün CB ile karşılaşsam, benim değil, onun önünü iliklemesi gerekir. Bir vatandaş olarak sorduğum soruya cevap veremediğinde, onun ülkeden kaçma isteğiyle boğuşması gerekir. Bin türlü emekle okuyup, inşa ettiğim kariyerim neticesinde, alnımın akı ve emeğim ile kazandığım para bana yetmediğinde, bunu bizi yönetenlerin düşünmesi gerekir. Ay sonu hesabı yaptığımda benim değil, onların içinin sıkılması gerekir.

Kimisi bu durumu hazmedemeyerek “ee, bugün dünden farklı değil” “İstanbul da İzmir gibi bok kokar” “RTE değil, siz onu kaybettiniz” gibi cümleler sarf etmekte. Konuşarak ikna edemeyeceğiniz, en iyisi hiç konuşmamak olan zihniyetler bunlar. Sana saygı duymayıp, senden saygı bekleyenler. Sen konuştuğun zaman çirkef olmakla suçlayanlar. Ay daha da fenası, Avrupa’da “sosyal devletin” bakması sayesinde senin benim kadar eğitimi olmayıp ama ne hikmetse paraya para demeyen tipler var. Onları tanırsınız aslında, “bizim orada sokağa çöp atarsan polis seni hapse atar” diyerek Türkiye de yere çöp atarlar. Neden yaptın diye sorarsan da “e herkes atmııışş” derler ukalaca. Konuşamazsınız onlarla, cehalet sarmıştır etraflarını. Oturdukları yerden İstanbul’u, Türkiye’yi kimin yönetmesi gerektiğini söylerler, a haber izledikten sonra. Liderlerine reis diye hitap ederler ve onun dün söyleyip, bugün yalanladığı her şeyi de aynı onun hızında benimseme özelliğine sahiptirler. Bu süreçte siz bu insanlardan uzak durun mesela. Konuşmayın, aramayın, duymayın. Ben böyle birkaç kişi tanıyorum. Geçtiğimiz seçimde taaa nerelerden bana mesaj attı “kazandık” diye. O gün, bugündür engelli. Türkiye’ye gelse 1 ay yaşayamaz o ayrı 😀

Neyse sonuç olarak bu insanlar varlar ve var olmaya da devam edecekler. Umarım girdiğimiz bu yeni dönem onları bile ikna eder, siyasetçilerin gelip geçici, geleceğimizin bu topraklarda kalıcı olduğuna. Sakince kenara çekilmeyi, belki de onlar gibi düşünmeyen milyonların haklı olduğunu idrak edecekleri, tebrik etmeyi ve bunu gerçekten yaşadıkları memleket için inanarak yapacakları, bir seçimi kaybettiler diye ülkenin elden gitmediğini öğrendikleri günü görmeyi istiyorum. Bir çocuğun ağzından çıkan sözlerin samimiyetiyle inanıyorum; #herşeyçokgüzelolacak

Refah, mutluluk ve huzur gelsin şehrime.

Hadi hoşça kalın!

Her Şey Çok Güzel Olacak

Selamlar canım okur! Ne yaptınız, özlediniz mi beni? Resmen aylar geçmiş bloga yazı girmeyeli, yuhlar olsun bana. Hayır bir de üzerine yorum yapmazsam öleceğim o kadar konu birikti ki, nasıl dayanmışım hayret 🙂

Ülke gündemi malum sevgili okur. Değer kaybetmeye doyamayan paramız, halktan başka herkesin nasiplendiği ekonomi düzenimiz, seçimlerimizden memnun olmayan iktidar ve bir de kışın ortasında açan Berfin misali ruhumuza umut salan Ekrem Başkan. Ben kendimi bildim bileli politik görüşümü sakınmadan söyleyenlerdenim. Ailemin “aman kızım başına bir iş gelmesin” dediği zamanlarda ve yaşlarda bile doğru bildiğimi söyledim. Üstelik bunu sizlerin de olduğu gibi kazanma duygusunu hiç yaşayamadan yaptım. O yüzden 31 Mart 2019 seçimlerinin yeri bir başka bende de. Kuzenlerle otururken bu sefer olacak demiştim. Ereniko da dahil hepsi bir tarafıyla güldü bana. Hepsi de oldukça bilgilidir bu konuda (benim kadar olmasa da 🙂 ) Ankara tamam da İstanbul zor dediler. Seçim gecesi sizlerden bir farkım yoktu. Sanki uyusam her şey tersine gidecek ve biz yine malulen kaybetmiş sayılacaktık. 17 sene sonra güneş doğdu, inkar etmeyin, hatırlıyorsunuz. 31 Mart seçimi hava kapalıydı ve 1 Nisan’da, sadece 1 gecede bahar gelmişti iki gözümün şehrine ❤

happy-anlatbanaderdini

Sonra itirazlar, bekletmeler, yeniden sayımlar derken kara kış yine bastırdı. O dönem bilmez olaydım ama seçimi iptal edebilmek için mazbatayı vereceklerini de biliyordum. Dediğim gibi, azıcık anlarım siyasetten 😢 Bizim Ekrem Başkan mazbatayı aldığı gibi havalar tekrar bahara döndü, dönmedi mi? Döndü. İcraatlerine bir an önce başladı ve tüm kalb-i duygularımla destekledim. Tek kuruş maddi / manevi çıkarım olmadan yaptım bunu. Çünkü olması gerekenin bu olduğuna inanıyorum. Şimdi seçimi iptal ettiler ve İstanbul’un başına “geçici” olarak birini atadılar. Terör örgütü olan işidden bahsederken “BEY” diye hitap eden birini. Seçim iptal olduğunda herkes gibi dehşet bir umutsuzluğa kapıldım, bunlar sıkı bir hamle planlamadan iptal etmezler dedim, yine haklıyken haksız duruma düşürürler bizi dedim. Sonra işte o umut konuşması girdi hayatımıza. Umudunu gençlikte aradı, Atam gibi. Tempolu konuşmanın ortasında bile eril dil hakimiyetini benimsemediğini belli etti; “iş insanı” dedi. Kadınlardan ve çocuklardan, haktan ve adaletten bahsetti. İyi ki de bahsetti. Gezi’den bu yana hiç bu kadar birlik ortamı görmemiştim ben. Kaç zaman boyunca ailem AKP’ye oy verdi. Ben ise kendimi bildim bileli CHP’liyim. Hiçbir zaman diliminde FETO ile ne bir bağım oldu ne de sempatim. Günün birinde Ekrem Başkanın bir hatası, haksızlığı, adaletsizliği olursa, ilk ben eleştiririm. Ülkemi ve yaşadığım şehri çok seviyor ve her vatandaş gibi ekonomik düzenden, cep yakan marketten, kadınlar ve çocuklar için güvensiz sokaklardan, zengin – fakir arasındaki uçurumdan, cehaleti yüceltenlerden şikayetçiyim. Eski kafa düzeninden, yandaşın zengin edilip muhalif olanın Silivri ile, terörist olmak ile suçlandığı bir politika anlayışından şikayetçiyim. Bahar gelsin istiyorum memleketimin dağlarına, boğazına. Haksız mıyım a dostlar?

herseycokguzelolacak

Siyaset bir yana benden yana da güzel haberler var sevgili okur. Cillop gibi iki yeni sayfa açtık, okuyun, okutun 🙂 Ziyafetim ve Buzdolabında ne var? sayfalarını sosyal medyadan görmüşsünüzdür ama görmeyenler için yine de buraya bırakayım. Desteğiniz önemli. Sonuçta ne demişler: #herşeyçokgüzelolacak 🙂

Haydi kalın sağlıcakla✌

Instagram Filtreli Hayatlardan Bıkmadık Mı?

Hallooo, bakın kim geldii! Bu blog işi beni iyice deli yaptı sanırım. Kendi kendime konuşup, takılıyorum resmen. Az ses – soluk çıkarın, sonra üzülüyorum çocuk gibi, bir başıma kalmışçasına 😞

gollum blog

Üstüme fazla geliyorsun Gollum. Yapma. Bunun sonuçları olur!

Bu aralar beni sokakta gören mahalle esnafına kadar, herkesin kilomla alakalı bana sorduğu tek soruyu cevaplıyorum şimdi, hazır mısınız? Evet arkadaşlar, kilo verdim, hem de hiç spor yapmadan! 😒 Bana göre her ne kadar “eridin bittin” kıvamında olmasa da beni her gün görmesine rağmen, ısrarla böyle söylemeye devam edenlere sesleniyorum; yüzün çökmüş dediğiniz zaman ben üzülmüyorum, aksine çok mutluyum. Keep talking yani dostlar 🙂 Gerçi bu olaya da inanılmaz kızıyorum da neyse. Yani kilo aldığımda 7’den 70’e herkes ama istisnasız herkes (düğün dönemimde yapanlar bile vardı, bakmayın minnoş durduğuma, bittabi ki bir kara kaplı defterim var!) yorum yapma hakkını buldu kendinde. Kimi kilo almayı nasıl başardığımı sordu, çünkü kendileri ne kadar yerlerse yesinler kilo almıyorlarmış, haspam 😒 Kimi ama boğazını tutman lazım dedi ki; bilen bilir benim yemek yemeye karşı tek takıntım çikolatayadır. Kaldı ki artık onu bile yiyemiyorum eskisi gibi. Kuş kadar yemek yerim; ama tabii boğazımı tutmam lazım, sonuçta öyle buyurdu kendinden zayıf insanlarımız. Neyse birkaçı da tiroidlerime baktırmamın faydalı olabileceğini çünkü bu kadar az yemekle bu kadar kilolu olmamam gerektiğini düşündü ve düşünmekle kalmayıp benimle paylaştı, sağ olsunlar. Kilo konusu önemli mi benim için, bu yüzden mi bu kadar sinirleniyorum peki? Hayır abi, umrumda bile değildi benim. Çünkü kilo dediğin şey alınır, verilir, hayati bir mevzu değildir bana göre bu. Ama şu gösteriş meraklısı toplum baskısı öyle bir hale getirdi ki bu konuyu da “biraz kilo versen çok güzel kızsın aslında” gibi hadsiz bir cümleyi sarf edebilen insancıklar türedi. Gözlerimi devirip derince bir nefes aldığımda söylemeye çalıştığım cümle çok basit aslında : sanane amk benim kilodan! 😒

Adıma bakmayın, ermiş değilim ben neticede, her söylediğinizi alttan alamam, almam. Sonuçta devrimci ruhlu bir insanım ama ne yazık ki bu kilo mevzusuna aşırı derece takıldım. Sırf insanlar sussun diye kilo vermeye başladım, ama pislik değil mi, tabii ki de sırrımı söylemeyeceğim size. Siz farz edin ki böbreğimi sattım, uyuşturucu batağına düştüm, yemek almaya param yetmiyor vs. (Bunu da bir arkadaşımın yazısından okumuştum, çok da hoşuma gitti, o yüzden onun cümlelerini çaldım biraz 😂 )

giphy-downsized

Beni isyana sürükleyen diğer bir konu ise İstanbul’da taşınma çilesi. Malum son 1,5 senedir işlerimize yakın diye Pendik’te yaşıyoruz. Ama artık yürüyerek bir yerlere gidebilmenin keyfini yaşayalım, Atina’yı sırf bu sebep için özlemeyelim diye Bostancı’ya taşınmaya karar verdik, lakin taşınamadık. Çünkü sevgili arkadaşlarım kiralar hard-core pahalı. Yani sırf merkezi bir yerde olduğu için 12831283 yıllık binadaki bir daireye min. 1800 TL istiyorlar. İlan başlığına bakımlı yazmışlarsa zaten koşarak uzaklaşın; zira o evlerin genelde mutfağı yok. Yani 1970’lerde yapılmış tabii mutfak ama, sonra mutfak sanıyorum ki değişime karşı çıkmış. Bu eskiliğin, bu kırık döküklüğün başka açıklaması olamaz çünkü. Şimdi ne ben ne de Ereniko aman yeni evimiz olsun, sitede oturmazsam uykularım kaçar, havuzum olmazsa nefes alamam tribinde değiliz çok şükür. Umarım siz de değilsinizdir; ama ne yazık ki çevremde o kadar çok görüyorum ki bu belirli normlara ayak uydurmak için yaşayanları, çok da yorum yapamıyorum o yüzden. O yüzden tek istediğimiz içinde yaşanılabilir, ille de masraf gerektirmeyen bir daireye çıkmak. Böyle evler yok mu, tabii ki var. Ortalama 2500 TL + verirseniz ohooo neler neler var. Ama kardeşim nihayetinde ben ne cumhurbaşkanı maaşı alıyorum, ne de cumhurbaşkanına yapılan zam oranından faydalanıyorum. Ülkenin en prestijli okullarından birinden mezun olmuş, alanımda hem yurt içinde hem de yurt dışında çeşitli eğitimler almış, uzun yıllar boyunca çeşitli sektörlerde, farklı ülkelerde çalışmış ve farklı bir bakış açısı ile işimi en iyi şekilde yapmaya çalışıyor olabilirim. İngilizce’nin yabancı dil sayılmadığı bir dönemde İspanyolca konuşuyor ve Norveççe öğreniyor da olabilirim. Lakin benim herhangi bir yerde dayım ya da amcam yok, aksine Türk olup imla hatasız Türkçe yazamayan insanlarla çalışmak zorundayım. Dolayısıyla “kriz mi var yeaa?!” diyerek gezemiyorum ortamlarda, üzgünüm.

randall

Sözün özü, bazı insanların günlük hayatını Instagram filtreleri eşliğinde yaşamasından dolayı ortaya çıkan güzellik, moda ve hayat normlarına ayak uyduramıyorum. Sorsan herkes vicdanlı, herkes maneviyat duygusuyla dolup taşıyor ve küçük bir sahil kasabasına taşınmanın hayalinde. Ama yine aynı insanlar fahiş fiyatlara ödedikleri paraların ağırlığı altında ezilmiyor; daha doğrusu ne kadar ezildiğini belli etmemek istiyor. Çünkü ne yazık ki hala eğer paran varsa saygın olabileceğin gibi iğrenç ötesi bir algı var piyasada. Arkadaş salın kendinizi artık, sizin yüzünüzden Euro / Dolar dengesi bir tek bizi vurmuş, geri kalan herkes afet-i devran maaşlar kazanıyormuş da alemin tek malı benmişim gibi hissediyorum. 1 lira olması gereken suya verilen 2 lira kazıktır benim için. Yahut bir ayakkabıya (ki 10 sene giymediklerine adım kadar eminim, neticede modası geçiyor 😀 ) 500 + lira, bir telefona ise 10.000 TL verilmez. Allah’ım şu hippi modası geri dönse de az rahatlasam. Neyse ben gideyim de yazın yapacağım 5 yıldızlı Uzak Doğu turunun detaylarını inceleyeyim. ⛩️ Adiós! Ha det! 안녕 !